Kort op 200 beats per minute : de jeugdcultuur van gabbers

Begin jaren negentig ontwikkelde zich in Nederland een nieuwe jeugdcultuur van gabbers. In de media werden deze gabbers, liefhebbers van snoeiharde, monotone muziek, die 'gaan op speed en peppers' (Algemeen Dagblad, 23‐11‐1995) om 'de snelle ritmes te kunnen bijhouden' (NRC Handelsblad, 05‐01‐1996), afgeschilderd als 'uneducated, inarticulate, violent, racist, homophobic and sexist' (The Europe Issue, 1993, p. 85). In dit artikel doen we verslag van een onderzoek onder scholieren naar deze meest spraakmakende Nederlandse jeugdcultuur van het afgelopen decennium, die aanvankelijk vooral onder arbeidersjongeren populariteit genoot. Het onderzoek vond plaats in het voorjaar van 1998, toen het fenomeen 'gabber', achteraf bezien, net over zijn hoogtepunt heen was. Voordat we dit onderzoek en onze vraagstelling introduceren schetsen we de opkomst van deze jeugdcultuur.